Compromis de Vente

Na de bezichtigingen, de mailwisselingen en het bieden is het dan tijd voor wat officiële stappen. Want nu we een prijs zijn overeengekomen, wordt het tijd om een voorlopig koopcontract te tekenen. Daarvoor gaan we naar de notaris in Frankrijk. Maar voordat we dat doen, gaan we eerst langs de bank voor een Franse bankrekening. Dat maakt het betalen van de Franse rekeningen net wat gemakkelijker.

Gelukkig gaat de makelaar mee; zij spreekt vloeiend Frans en wij dus echt (nog) niet. Het voelt deze keer als een aflevering van Ik Vertrek. Waarbij wij dat stel zijn over wie ik me voor de tv altijd verbaas dat ze de taal nog niet voldoende beheersen. Ik praat het voor mezelf goed, omdat we er niet permanent gaan wonen, en neem me vervolgens voor om nog wat harder te gaan oefenen met de taal. Maar goed, de rekening wordt aangemaakt, de app werkt; dat kan van het to-do-lijstje.

Door naar het volgende adres, namelijk de notaris. Het voorlopig koopcontract is een flink pak papier dat helemaal wordt doorgenomen. We hadden daar al een samenvatting van ontvangen, dus kunnen het redelijk volgen. Gelukkig is de makelaar erbij voor de nodige vertaling. Dit had ze van tevoren ook al bij de notaris aangegeven, maar het lijkt nu ineens een probleem voor het tekenen van het definitieve koopcontract. Wat eigenlijk een herhaling is van het voorlopige. Het blijft nog wat onduidelijk, maar de makelaar zal zich daar niet zomaar bij neerleggen, denk ik zo.

Na heel wat paraven en handtekeningen is dan eindelijk het voorlopig koopcontract getekend. De tien dagen bedenktijd gaan vanaf de volgende dag in, maar we bedenken ons niet. We kijken ontzettend uit naar het moment dat we de sleutel krijgen en kunnen gaan genieten van dat mooie huis, op die rustige plek met dat heerlijke uitzicht!