Fête du Travail
Het is vandaag, wanneer ik begin aan dit bericht, 1 mei, Dag van de Arbeid. Een vrije dag voor de Fransen en voor ons een dag om verder uit te pakken en bij te komen. Gisteren was namelijk de dag waar we al een tijd naar af hebben geteld. We kregen de sleutels van ons huis in Frankrijk.
Donderdagochtend om 7 uur vertrekken we vanuit Brabant richting Frankrijk. Met een grote aanhangwagen vol met spullen. Want het is wel fijn om te kunnen slapen en van een bord te kunnen eten. Het huis willen we nog volledig inrichten, maar dat konden we niet allemaal meenemen. Dus kwamen we uit op een soort basis, waarvan ik me vaak heb afgevraagd of we dat allemaal wel mee konden nemen. Maar gelukkig, alles kon mee.
We rijden op het gemakje, nog even laden onderweg en door naar Guise om daar een broodje te halen en te kijken of de elektronicawinkel open was. Maar ja, de meeste winkels zijn dicht tussen de middag en de online info komt helaas niet altijd overeen met de werkelijkheid, dus staan we voor een dichte deur. Daardoor kunnen we al op tijd richting het huis voor een laatste check om vervolgens met z’n allen, de makelaar, verkopers en wij, in colonne naar de notaris te rijden.
De notaris heeft er lekker de vaart in en na zo’n 3 kwartier krijgen we dan echt de sleutels in handen. We nemen afscheid met een lelietje-van-dalen (muguet) als presentje. Dat leek ons wel toepasselijk, zo net voor 1 mei.
Voordat we naar het huis rijden, hebben we nog een lijstje om af te werken. Namelijk het modem voor internet ophalen, een wasmachine uitzoeken en boodschappen in huis halen. Het modem is al snel opgehaald, voor de wasmachine maken we een bezorgafspraak en de boodschappen blijkt nog even een uitdaging. We volgen de lijst van dingen die we nog nodig hebben en bedenken ondertussen wat we de komende dagen gaan eten. Het kost tijd en geduld, maar uiteindelijk staan we met een overvolle winkelwagen weer buiten. We kunnen eindelijk op weg naar ons huis.
En dat voelt raar en bijzonder, naar het huis rijden waar we hopelijk veel mooie en fijne tijden gaan beleven. Kunnen genieten en tot rust kunnen komen. Dus de eerste keer de sleutel omdraaien, daar maken we wel even een klein moment van.
Echt tot rust komen we nog niet. Gelukkig konden we al veel spullen in het huis zetten, toen we hier waren voor de laatste check. De verkopers stelden dat voor en dat was echt ontzettend fijn. Want daardoor konden we al snel aan de slag met de basisdingen uitpakken, zoals borden, pannen, bestek en wat we nog meer meteen nodig hebben.
Maar het lukt, we kunnen eten, even zitten en slapen (één nachtje met het matras op de grond).
Het voelt allemaal nog wat vreemd en onwennig, maar hopelijk wordt het snel meer vertrouwd.
*Op de foto, boven het bericht, het ontvangstcomité.